RSS

Šta je RSS feed?

RSS (skraćenice od Rich Site Summary, RDF Site Summary, Really Simple Syndication – stvarno jednostavne vesti; kao i oznaka za Atom feed format i protokol ) je “porodica” HTTP protokola/formata koji omogućuju distribuciju podataka preko interneta.

RSS feed -ovi ne koriste ” jezik” interneta HTML ( Hyper Text Markup Language ) te se za njihovo pregledanje ne mogu koristiti “obični” internet pregledači ( internet browser ) kao što su Internet Explorer, Firefox, Opera ili Safari.

RSS služi za brz pregled sadržaja na internetu, jer su podaci “očišćeni” od suvišnih podataka koji u sebi sadrži HTML jezik; na kojem počiva internet.

Velika prednost RSS -a feeda nad “običnim” pregledom neke web stranice, počiva upravo u njegovoj brzini i jednostavnosti promene. Jer ne morate da pristupate nekoj stranici, da bi ste videli najnovije izmene ( vesti i slične informacije, koje se često menjaju svakih nekoliko minuta ) već je dovoljno da nekim od RSS čitača “preletite” preko najnovijih izmena na nekoliko web sajtova u roku od nekoliko sekundi. Obično ovi RSS čitači to rade automatski ( po određenom vremenskom periodu ); i “prijave” vam najnovije izmene.

Servis za pristup osnovnim šifarnicima

O sistemu web-servisa

Putem sistema web-servisa, Narodna banka Srbije omogućava pravnim subjektima da automatizuju pristup ponuđenim podacima i da ih koriste u svojim informacionim sistemima na način koji najviše odgovara njihovim potrebama.

Registrovani korisnici veb-servis sistema dobijaju mogućnost pristupa javnim podacima Narodne banke Srbije, putem konzistentnog skupa programskih interfejsa. Na taj način im je omogućeno da ponuđene podatke integrišu u svoje informacione sisteme korišćenjem širokog spektra programerskih tehnologija. Važno je napomenuti da veb-servis sistem ne omogućava pristup podacima preko gotovih vizuelnih interfejsa. Korisnicima je ostavljeno da sami razviju svoje aplikativne module i koriste podatke na način koji najviše odgovara njihovim poslovnim potrebama. Detaljan opis usluga sistema veb-servisa dat je u tehničkoj dokumentaciji.

Izvor: Narodna banka Srbije

Opis

Servis za pristup osnovnim šifarnicima omogućava pristup šifarnicima banaka, zemalja i valuta.

Vrednost mog bloga

Na internet portalu www.sajtinfo.com možemo proveriti kako se naša internet stranica rangira u svetu web adresa. Kada otvorimo ovu stranicu pojavljuje nam se sledeći prozor sa poljem za unos internet adrese stranice koju želimo da proverimo. To je prikazano sledećom slikom:

Posle učitavanja izračunava se vrednost i prikazuju informacije o vrednosti sajta, dnevne zarade, pregled stranica. Nakon prve provere moj blog nema nikakvu vrednost, pa bi to trebalo poboljšati.

SPX internet protokol

Definicija

SPX (Sequenced Packet Exchange) je protokol za manipulaciju nizova paketa u Novell NetWare mreži.

SPX predstavlja transportni protokol u NetWare operativnom sistemu. Slično TCP-u i TCP/IP-u, ona obezbeđuje da cela poruka stigne netaknuta. SPX koristi NetWare-ov IPX kao mehanizam isporuke. Aplikacioni programi koriste SPX da obezbedi klijent/server i peer-to-peer interakcije između čvorova mreže.

IPX / SPX se mogu porediti sa osnovnim internet protokolima, Internet protokolom (IP) i protkolom za kontrolu prenosa (TCP).

Izvor:  SearchNetworking

Novell-SPX: Protokol nizovne razmene paketa

SPX je zasnovan na Xerox Sequenced Packet Protocol (SPP). SPX, funkcioniše na principu IPX-a, a koristi se u Novell NetWare sistemima za komunikacije u klijent/server aplikaciama, na primer: BTRIEVE (ISAM menadžer). SPX obavlja funkcije ekvivalentne TCP-u. Novije verzije NetWare servisa se pokreću na principu TCP/IP.

IPX dobija pakete sa mreže i prosleđuje ih SPX koji rukovodi njima. SPX garantuje da su paketi dobijeni netaknuti, u redosledu u kome su poslati i eliminiše duplirane pakete. SPX priprema niz paketa koje je poruka podelila i upravlja ponovnim spajanjem primljenih paketa, potvrđujući da su svi primljeni i zahteva prenos ako nisu. SPX radi direktno sa Internetwork Packet Exchange (IPX), koji upravlja prosleđivanjem paketa u mreži.

SPX ne obezbeđuje povezivanje sa serverom datoteka sam po sebi, već koristi NetWare Core Protocol (NCP). SPX je proširen kao SPX-II (SPKS2). SPX ne pruža podršku grupno emitovanje; paketi mogu biti poslati na jedno-sesijskom partneru. SPX može da otkrije da li je njen partner nestao.

Struktura protokola – Novell-SPX: protokol nizovne razmene paketa; struktura SPX paketa je prikazana sledecom ilustracijom:

8	16bit
Zastava kontrolnog povezivanja	Tip toka podataka
ID izvora konekcije
ID destinacije konekcije
Broj nizova
Broj potvrde
Broj alokacije
Podaci (0-534 bajta)

Moja IP adresa

IP adresa je jedinstveni broj, sličan telefonskom broju, koji koriste mašine (najčešće računari) u međusobnom saobraćaju putem interneta uz korišćenje internet protokola. Ovo dozvoljava mašinama dalje sprovođenje informacije u ime pošiljaoca (kako bi mašine znale gde da ih dalje pošalju) i kasnije primanje tih informacija (kako bi mašine znale da je to namenjena destinacija).

Svakom uređaju povezanom na internet je javno dodeljen jedinstven broj poznat kao adresa internet protokola (IP) . IP adresa se sastoji od četiri broja odvojena tačkama i izgleda otprilike ovako 127.0.0.1.

Internet protokol (IP) poznaje svakog logičkog domaćina (hosta) po broju, takozvanoj IP adresi. Na bilo kojoj datoj mreži ovaj broj mora biti jedinstven za sve domaćine interfejsa koji komuniciraju kroz tu mrežu. Internet servis provajderi ponekad daju korisnicima interneta ime domaćina pored njihove numeričke IP adrese.

IP adrese korisnika koji surfuju po WorldWideWeb-u se koriste da omoguće komunikaciju sa serverom nekog veb sajta. Takođe, one se nalaze u zaglavljima elektronske pošte. U stvari, za sve programe koji koriste TCP/IP protokol, IP adresa korisnika i IP adresa odredišta su neophodni kako bi se uspostavila komunikacija i poslali podaci.

U zavisnosti od internet veze, IP adresa može biti uvek ista pri konekciji (takozvana statička IP adresa), ili različita pri svakoj novoj konekciji (dinamička IP adresa). Kako bi se koristila dinamička IP adresa, mora da postoji server koji pruža adresu. IP adrese se uobičajeno daju kroz servis koji se zove DHCP (-{Dynamic Host Configuration Protocol)

Izvor: Wikipedia

Statička IP adresa
Postoje serveri koji imaju svoje stalne (statičke) ip adrese radi lakšeg snalaženja na internetu. To su serveri koji opslužuju korisnike (klijente) pri njihovim zahtevima. Ove adrese se retko menjaju i one ostaju statične da bi udaljeni serveri mogli lako da ih pronađu ukoliko se recimo vrši razmena e-mail poruka sa jedne tačke (jednog internet posrednika) i druge tačke (tj drugog internet posrednika)

Dinamička IP adresa
Običnim korisnicima koji pristupaju internet posredniku putem dial-up konekcije, koristeći PPP protokol, nije potrebna stalna IP adresa jer oni sve svoje servise traže od internet posrednika. Njima se dodeljuje dinamička IP adresa koje može biti bilo koja u rasponu koji odredi internet posrednik.

Izvor: Drenik.net

Pristup IP adresi

• Privatna IP adresa

Na svom racunaru mozete pristupiti informaciji o vasoj IP adresi na dva nacina.

Prvi je  preko: Control Panel->Network Connections

Otvara vam se prozor sa internet konekcijama, pa jednostavnim dvoklikom na odredjenu dobijate sledeci prozor:

Slika 1: Prikaz IP parametara

Drugi nacin je  preko Command Prompt-a. Ukucajte ipconfig, i dobijate svoju konfiguraciju IP adrese. To je prikazano na sledecoj slici:

Slika 2: Prikaz IP parametara korusteći Command Prompt

SMTP internet protokol

SMTP
Simple Mail Transfer Protocol (SMTP) je standardni protokol za slanje email poruka putem interneta. SMTP koristi TCP port 25, 26 ili 2525.

SMTP (engl. Simple Mail Transfer Protocol) predstavlja osnovni protokol sloja aplikacija za elektronsku poštu, koji koristi uslugu pouzdanog transfera podataka protokola TCP. Kao i većina drugih protokola aplikacijskog sloja ima klijentsku i serversku stranu (koja se izvršava na serveru za elektronsku poštu onoga koji šalje i druga strana koja se izvršava na serveru).

Kada server salje poruku drugim serverima, on preuzima ulogu SMTP klijenta, a kad prima poruke ponaša se kao SMTP server.

Definisanje SMTP protokola

Protokol SMTP je definisan dokumentom RFC 2821. Iako originalni dokumetn SMTP RFC datira iz 1982. sam protokol se pojavio znatno ranije i znatno je stariji od HTTP protokola.

Opšte je prisutan na Internetu, budući da poseduje izuzetne osobine, iako mnogi smatraju da ima i arhaičnosti. SMTP ograničava tela svih poruka na sedmobitni ASCII, što razvojem multimedijalnih sadržaja dovodi do problema, budući da binarni mutimedijalni podaci moraju da se kodiraju u ASCII, da bi se preneli protokolom SMTP, posle čega se poruka ponovo dekodira.

Kada server salje poruku drugim serverima, on preuzima ulogu SMTP klijenta, a kad prima poruke ponaša se kao SMTP server.
SMTP omogućava prenos poruka između hostova, koristi TCP kao protokol za transport. SMTP je protokol koji može i da šalje i da prima poštu, međutim u praksi se za preuzimanje pošte koristi POP3, ili ređe IMAP. SMTP definiše format poruke i metode koje će se koristiti za transfer poruka između računara. SMTP kod klijenta inicira konekciju sa SMTP-om kod severa. Klijent koristi slučajno izabran port iznad 1024-og i konektuje se na port 25 SMTP servera.

• Server na to odgovara porukom 220<Ready>.

• SMTP klijent zatim zahtjeva uspostavljanje sesije slanjem komande HELLO, na koju server odgovara 250<OK>.

• Klijent informiše servera sa komandom MAIL FROM: <ovde se nalazi vaša e-mail adresa>, na šta server odgovara sa 250<OK>.

• SMTP klijent šalje informaciju o osobi koja bi trebala da primi mail sa komandom RCP TO: < adresa primaoca>.

• Ukoliko ima viša primalaca, komanda RCP TO: se ponavlja za svakog pojedinačno, a za svakog server odgovara sa 250<OK>.

• Nakon toga klijent šalje komandu DATA kojom obavještava servera da je spreman za prenos poruke, server i na to odgovara potvrdno.

• Nakon prenosa, SMTP klijent šalje komandu QUIT kojom zatvara SMTP sesiju, na koju server odgovara sa 221<Closing>.

Ako ima još poruka za slanje, serveru se šalje MAIL FROM: komanda.
Attachmenti ili dodatne datoteke koje se mogu slati sa mailom( i primati također) moraju se kodirati iz binarnog u tekstualni format pogodan za SMTP prenos. Klijent koji ih prima ih ponovo dekodira u binarni format. Postoje tri sistema za kodiranje: BinHex, uuencode/uudecode i Multipurpose Internet Mail Extensions ili MIME.

Slika 1: SMTP arhitektura

Izvori:

1. Wikipedia

2. ADSSRBIJA

3. Znanje.org