DHCP

DHCP

DHCP (engl. Dynamic Host Configuration Protocol ili protokol za dinamičko konfigurisanje računara) je skup pravila koji omogućava uređajima na računarskoj mreži da traže i dobiju IP adresu od DHCP servera, dakle da pribavi automatski deljenu adresu i sazna dodatne informacije kao što je adresa njegovog rutera za prvi skok i adresa njegovog DNS servera. DHCP je u stanju da automatizuje mrežne aspekte, otuda je i nazvan plug-and-play protokolom.

Istorija

DHCP je se pojavio, kao standardan protokol u oktobru 1993. Funkcionalnost DHCP-a je bila očigledna u odnosu, na njegovu preteču, na stariji BOOTP protokol. Zbog kompatibilnosti DHCP u nazad, veoma malo mreža je nastavilo da koristi čist BOOTP protokol.

U julu 2003. se pojavo još uvek nestandarizovan DHCPv6 protokol, koji funkcioniše u IPv6 okruženju.

Opis rada

DHCP je protokol između klijenta i servera. Klijent je obično računar koji se priključuje na mrežu i želi da dobije informacije o konfiguraciji mreže i svoju IP adresu.

DHCP server je uglavnom instaliran na posvećenom serveru na računarskoj mreži, mada može biti pokrenut i na ruteru, koji klijentima dodeljuje adrese iz unapred određenog skupa IP adresa. Klijentski uređaji mogu biti računari, mrežni štampači ili mrežni adapter. Uz IP adresu klijenti mogu dobiti i ostale mrežna podešavanja kao što su podrazumevani izlaz sa mreže (default gateway), mrežna maska, adresa DNS servera i drugi. U suprotnom, da nema DHCP servera na mreži, sve ove vrednosti bi morale da se unose ručno. DHCP se stara da sve IP adrese budu jedinstvene, tj. da nema dve iste IP adrese u mreži.

Komunikacija servera i klijenta

Šema DHCP sesije

  1. Otkrivanje – Klijentski računar (ili bilo koji drugi uređaj), ukoliko nema podešavanja za pristup računarskoj mreži, prvo će probati da nađe DHCP server na mreži, preko DHCP discovery ( DHCP otkrivanje) paketa koji se šalje brodkastom.
  2. Ponuda – Kada DHCP server primi DHCP discovery paket, on na njega reaguje odgovorom koji se naziva DHCP offer ( DHCP ponuda). Server u tom trenutku rezerviše jednu IP adresu za klijenta.
  3. Zahtev – Klijent koji primi DHCP ponudu, novim brodkastom obaveštava server koji mu je poslao ponudu, ali i ostale DHCP servere na mreži, da je dobio tu ponudu. Klijent šalje DHCP request (zahtev za dodelu IP adrese) i u tom zahtevu navodi od kog servera to zahteva. Ostali serveri mogu da skinu razervaciju sa IP adrese koju su mu ponudili.
  4. Potvrda – Server novim paketom DHCP acknowledgement šalje klijentu same potrebne mrežne podatke. Time se završava proces.

U nekim slučajevima, klijent može zahtevati svoju poslednju dodeljenu IP adresu. Ukoliko mu DHCP server odobri taj zahtev, on može imati istu adresu i nakon ponovnog uključivanja (ili ponovnog uključivanja na mrežu). U praksi je ovo vrlo čest slučaj, tako da računar može dugo vremena imati istu IP adresu na mreži, iako na njoj postoji DHCP server.

Ukoliko klijent zahteva IP adresu, a na mreži ne postoji DHCP server, ili nijedan DHCP server mu ne može izdati adresu, klijent dobija adresu iz opsega privatnih IP adresa, postupkom koji se zove autokonfigurisanje.

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se / Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se / Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se / Promeni )

Google+ photo

Komentarišet koristeći svoj Google+ nalog. Odjavite se / Promeni )

Povezivanje sa %s

%d bloggers like this: